◄ Πίσω

Μια βόλτα στο Ηράκλειο της Έλλης Αλεξίου και του Νίκου Καζαντζάκη

 

Μια βόλτα στο Ηράκλειο της Έλλης Αλεξίου και του Νίκου Καζαντζάκη

 

Τελευταία μας επίσκεψη για τη φετινή χρονιά! Με αφορμή το βιβλίο της Έλλης Αλεξίου "Γ' Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον" που διαβάσαμε τις ώρες της Φιλαναγνωσίας σχεδιάσαμε μια διαδρομή στα βήματα της συγγραφέα. Ηταν μια πολύ όμορφη βόλτα στο παρελθόν και όχι μόνο. 

Πρώτη μας στάση ήταν η Βικελαία Βιβλιοθήκη. Ο κύριος Δημήτρης Σάββας μας μίλησε για το θησαυρό της και μας έδειξε κάποια από τα πολύτιμα βιβλία της. Εντυπωσιαστήκαμε όταν μάθαμε πως υπάρχουν  στα ράφια της ακόμη και εφημερίδες από το Μεσσολόγγι!

Επόμενη στάση το 8ο Δημοτικό Σχολείο, ένα σχολείο φορτωμένο με μνήμες και Ιστορία. Σχεδόν όλοι είχαμε περάσει από μπροστά αλλά κανείς δεν είχε σταθεί να διαβάσει την πέτρινη επιγραφή στην είσοδό του. Κανείς δεν γνώριζε την ιστορία του. Η κυρία Πόπη Λεβέντη, διευθύντρια του σχολείου, συμπλήρωσε τα στοιχεία που είχαμε συγκεντρώσει ήδη από την έρευνά μας στο σχολείο και μας έδειξε τα υπέροχα ξύλινα παιχνίδια, που είχαν φτιάξει με το ΚΕΣΑΝ, τα παιδιά του σχολείου της. Δεν μπορούμε να πούμε πως χορτάσαμε παιχνίδι αλλά είχαμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας. Ευχαριστήσαμε την κυρία Λεβέντη, τους δασκάλους και τα παιδιά για την υπέροχη φιλοξενία τους, τους δώσαμε τα βιβλία που χαρίσαμε στη βιβλιοθήκη, τους συστήσαμε το βιβλιοφάγο δρακάκι και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. 

Στον Άγιο Ματθαίο θαυμάσαμε τις μοναδικές αγιογραφίες και νιώσαμε δέος και κατάνυξη μπροστά την Ιστορία που έζησε αυτό το μικρό εκκλησάκι. Αναρωτηθήκαμε πόσα όνειρα αγωνιστών θάφτηκαν στα έγκατά του, με πόσο αίμα έχει πληρώσει ο τόπος μας τη δίψα του για ελευθερία...

Μετά  τις αυστηρές βυζαντινές αγιογραφίες του Αγίου Ματθαίου γνωρίσαμε τις λιτές, αφαιρετικές αγιογραφίες του Μιχάλη Βασιλάκη στην Αγία Παρασκευή. Τις παρατηρήσαμε προσεχτικά, συζητήσαμε για τα συναισθήματα που μας δημιουργούν και είδαμε ομοιότητες και διαφορές με τη βυζαντινή αγιογραφία όπως την είχαμε γνωρίσει ως τώρα.

Στο δρόμο για το Λάκκο είδαμε ένα παλιό τουρκικο σπίτι με τους ψηλούς μαντρότοιχους που προστάτευαν τις χανούμισσες από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Ψάχναμε για σαχνισιά και κρήνες, κοιτάζαμε τα ερειπωμένα σπίτια προσπαθώντας να ακυρώσουμε τον χρόνο και να τα δούμε γεμάτα φως, να σβήζουν από ζωή .

Στο πάρκο του Λάκκου είδαμε τα έργα σύγχρονων καλλιτεχνών στους τοίχους και συνειδητοποιήσαμε πως η τέχνη μπορεί να σμίξει το παρελθόν με το παρόν.

Από το σύγχρονο κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου, την Πηγάιδα και το Κομμένο Μπεντένι πήραμε τον ανήφορο, τον αγαπημένο δρόμο του Νίκου Καζαντζάκη. Στον κύκλο που φτιάξαμε μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας για τον μεγάλο συγγραφέα. Αφήσαμε ένα λουλούδι κι ένα λεύκωμα με τις ζωγραφιές μας στον τάφο του, ως αντίδωρο για όσα μας έχει χαρίσει. Καθώς δε θέλαμε να αφήσουμε παραπονεμένη τη σύντροφο της ζωής του, την Ελένη Σαμίου Καζαντζάκη, αφήσαμε και σ' εκείνην τα δώρα που της ετοιμάσαμε. Εφήμερα κι αυτά, από ύλη ταπεινή καμωμένα, γρήγορα θα σβηστούν κι όποιος προλάβει θα τα διαβάσει. Όμως όσα σκεφτήκαμε, όσα νιώσαμε, όσα μοιραστήκαμε θα μας ακολουθούν για πάντα. Και με το προσκύνημα αυτό το οδοιπορικό  μας ολοκληρώθηκε.

Μα οι εκπλήξεις δεν τελείωσαν εκεί καθώς είχαμε τάξει στο δρακάκι αναψυκτικό στο καφενείο του Λάκκου και ξέρτε πόσο επίμονο γίνεται όταν δεν του κάνουμε το χατήρι! 

Ηταν μια υπέροχη βόλτα που δε θα την ξεχάσουμε ποτέ!