◄ Πίσω

Ένα ποίημα την ημέρα....

 

Ένα ποίημα την ημέρα...

 

Εδώ και δυο εβδομάδες περίπου αποφασίσαμε να ξεκινάμε τη μέρα μας με ένα ποίημα! Yπάρχει πιο όμορφη καλημέρα από ένα στίχο που μιλάει στην καρδιά σου; Κάθε φορά ένα άλλο ποίημα, ένας άλλος ποιητής, μια διαφορετική διάθεση κι εμείς να ψάχνουμε ανάμεσα στους στίχους να ανακαλύψουμε  τον εαυτό μας και τον κόσμο. Δεν κρατάει πάνω από πέντε δέκα λεπτά αλλά έτσι κι αλλιώς, για να μην το χάσουμε , ετοιμαζόμαστε πολύ γρήγορα! Μια μέρα που η κυρία το ξέχασε πολύ μας έλειψε... Οταν έχουμε και χρόνο μάλιστα, στο τέλος της ημέρας το ζωγραφίζουμε κιόλας και κάνουμε θαύματα ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει η δασκάλα μας... Εσείς τι λέτε; Εμείς πάντως επιμένουμε πως ένα ποίημα την ημέρα τη μιζέρια κάνει πέρα!

 

Ένα από τα αγαπημένα μας είναι το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη. Μας συγκίνησε τόσο πολύ και μας ενέπνευσε υπέροχες ιδέες και ζωγραφιές. Μαζί με αυτό συζητήσαμε την ώρα των Θρησκευτικών και τα εγκώμια της Μεγάλης Εβδομάδας τον "Νυμφώνα" και το "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται" και βρήκαμε πολλές ομοιότητες. Η στολή της ψυχής μας γίνεται πιο λαμπρή κάθε φορά που γινόμαστε φωτοδότες για κάποιον που έχασε το δρόμο του, κάθε φορά που στρώνουμε το τραπέζι για κάποιον πεινασμένο ή ξεδιψάμε τα χείλη κάποιου που διψά, κάθε φορά που χαμογελάμε ή φερόμαστε ευγενικά στον διπλανό μας, κάθε φορά που δε φοβόμαστε να πούμε "σ' αγαπώ"... Αλλωστε ο πόνος είναι αδερφός του κόσμου, όλου του κόσμου! Δεν ξεχωρίζει ούτε χρώμα, ούτε φύλο ή φυλή ούτε θρησκεία...

 

                                                    

 

Ένα ακόμη από εκείνα που ξεχωρίσαμε ήταν "το κυκλάμινο" από τα λιανοτράγουδα του Γιάννη Ρίτσου. Αυτό ήταν αισιόδοξο και παιχνιδιάρικο. Γι' αυτό πρώτα κλείσαμε τα μάτια και ακούσαμε για λίγο ήχους της φύσης. Έπειτα ακούσαμε και διαβάσαμε το ποίημα και αναρωτηθήκαμε  ποιο να 'ναι αυτό το τριανταφυλλί πουλί. Μήπως ήταν εκείνο που κελαηδούσε έξω από την τάξη του Νίκου Καζαντζάκη, μην είναι εκείνο που ακούγεται τα ξημερώματα κάθε άνοιξη; Οταν η δασκάλα μας ρώτησε ποιος κρατά την κλωστή του ο καθένας είχε κάτι διαφορετικό να πει: "ένα παιδί, "ο ιδιοκτήτης του", "είναι δεμένη στον ήλιο ή στο φεγγάρι ή σε ένα δέντρο", "εγώ" "την κρατά ένα άλλο πουλί","κρέμεται στον αέρα καθώς πετάει"... Ο καθένας μας άλλωστε είχε "ζωγραφίσει" στο μυαλό του μια διαφορετική εικόνα, όσο ακούγαμε το ποίημα με κλειστά μάτια: συγκέντρωση, διακοπές, ανακάλυψη, ποτάμι, ήλιος, ξεκούραση, ένα πουλί που πετάει ανάμεσα στα δέντρα, φύση, δέντρο, μουσική, καταρράχτης, ηρεμία, πουλί που κελαηδάει κοντά στη θάλασσα ή σε ένα ρυάκι, κίτρινο, φως, παραμύθι, πράσινο, ησυχία, γαλάζιο, περιπέτεια, χαλάρωση, ησυχία, γαλήνη, γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας...

Οταν είδαμε εικόνες από κυκλάμινα υποψιαστήκαμε πως δεν ήταν αληθινό το πουλί κι όταν κλείσαμε ξανά τα μάτια και νιώσαμε τον αέρα στο πρόσωπό μας και αφήσαμε τα χέρια μας να πεταρίσουν ...ε τότε γίναμε κυκλάμινα!

Αποφασίασμε πως τα κυκλάμινα είναι οι αληθινές ομορφιές της ζωής που συχνά τις προσπερνάμε γιατί δεν είναι τόσο εντυπωσιακές. Κυκλάμινα είναι οι σιωπηλοί άνθρωποι που κρύβουν θησαυρούς. Κυκλάμινο είναι η Ελλάδα που φυτρώνει στα βράχια κι αντέχει, κυκλάμινο είναι κάθε φωτεινή στιγμή σε μια γκρίζα μέρα. 

 

 

Και τώρα μπορείτε να κάνετε ό, τι κάναμε:

Πρώτα σκεφτείτε και συμπληρώστε την πρόταση "τι .................... μαξιλάρι η αγάπη" με ένα επίθετο ή μια παθητική μετοχή. Κερδίζει η ομάδα που θα βρει τα περισσότερα. 
Υστερα μπορείτε να ακούσετε και να διαβάσετε το ποίημα. Βρείτε κι άλλες λέξεις από το λεξικό με πρώτο συνθετικό το "ευ". Τι συναισθήματα σας δημιουργούν; Δοκιμάστε να αλλάξετε τη θέση των επιθέτων: αν στη θέση της λέξης "εύχρηστο", γράψουμε κατάλληλο και το αντίστροφο,αλλάζει κάτι στο νόημα ή στις εικόνες που φτιάχνουμε στο μυαλό μας; Πού αλλού θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το εύχρηστο μαξιλάρι; Δοκιμάστε να διαβάσετε το ποίημα με διάφορους τρόπους (χαρούμενα, θλιμμένα, φοβισμένα, δυνατά, ψιθυριστά, τραγουδιστά κι ό, τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε).
Στο τέλος πάρτε πινέλα και μπογιές και ζωγραφίστε μαξιλαροθήκες γι' αυτό το εύχρηστο μαξιλάρι, το μαξιλάρι της Κικής Δημουλά!

 

 

Ο έρωτας είναι μια φωτιά που καίει...'Ο, τι απομείνει από αυτή τη φωτιά είναι η αγάπη" λέει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων. Όμως πώς θα τα ξεχωρίσουμε που μοιάζουν τόσο μπερδεμένα...
Η διαδρομή ήταν απλή: πρώτα είδαμε ένα βιντεάκι με τον  χορό δυο πουλιών και προσπαθήσαμε να μαντέψουμε το θέμα ή τον τίτλο του ποιήματος που θα ακολουθούσε
Γράψαμε στον πίνακα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας και δώσαμε δικούς μας τίτλους στο βίντεο. Κάπου εκεί το μυριστήκαμε πως άλλο πράγμα είναι η αγάπη κι άλλο έρωτας...Οι λέξεις που είχαμε σκεφτεί μας βοήθησαν να σκεφτούμε ερωτήσεις και να κάνουμε μια μεγάλη κουβέντα.Θα μπορούσε ο έρωτας κι η αγάπη να είναι χορός; Και τι γίνεται όταν κάποιος από τους δυο δε θέλει να χορέψει; Αν δεν ξέρει τα βήματα; Αν...
Επειτα κλείσαμε τα μάτια και ακούσαμε δυο φορές το μελοποιημένο ποίημα του Λουντέμη. Μοιραστήκαμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας, ζωγραφίσαμε, το διαβάσαμε και συζητήσαμε για όσα έλεγε το ποίημα σε καθέναν ξεχωριστά. Κάποιος ανακάλυψε πως τα ρήματα ακολουθούσαν ένα μοτίβο και προσπαθήσαμε να το παίξουμε με παλαμάκια.
Ο έρωτας δεν είναι λιμάνι τελικά... Κι εμείς δε χρειάζεται να είμαστε σπουδαίοι ούτε να προσποιούμαστε για να τον αξιωθούμε. Αρκεί να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας και τους άλλους και τότε θα μας χαριστεί τόσο απλά όσο η σκιά της ελιάς στον στρατηλάτη.
Στο τέλος κάθε ομάδα ανέλαβε να σκηνοθετήσει με τον δικό της τρόπο μια στροφή και να μοιραστεί τη δουλειά της με τους άλλους. Κι εμείς τη μοιραζόμαστε μαζί σας... με αγάπη!

 

 

 

Ομως η αληθινή ποίηση, όπως άλλωστε και η αληθινή ζωή δεν είναι μόνο χαρά. έρωτας και αγάπη. Είναι και φόβος και αγωνία, και φωτιά και πόλεμος. Δεν είναι μόνο χάδι, είναι και γροθιά, δεν είναι μόνο νηνεμία είναι και τρικυμία. Κι είναι φορές που η ίδια θάλασσα που μας θρέφει είναι εκείνη που μας πνίγει.Αλλους τα κύματα τους νανουρίζουν κι άλλους τους τραβούν στον σκοτεινό βυθό τους. Η βραβευμένη Κενυάτισσα ποιήτρια Ουαρσάν Σάιρ μας βοήθησε να νιώσουμε τι είναι η προσφυγιά. Να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να αφήνει κανείς τη γη που τον γέννησε, τους παππούδες και τους φίλους του, το σχολείο του , το αγαπημένο του ζωάκι, τα παιχνίδια του. Είναι στ' αλήθεια πολύ σκληρό γι' αυτό "κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία"...