◄ Πίσω

Νικηφόρος Βρεττάκος, ο ποιητής της αγάπης

 

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου είναι " τα δεκατέσσερα παιδιά ".

 

 

 

 

 

 

 

«Ἀγαπῶ, ἄρα ὑπάρχω»

    Αυτός ο μικρός αλλά τόσο ηχηρός στίχος από το «Μεσουράνημα της Φωτιάς» ίσως εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την ουσία της ποίησης αλλά και της προσωπικότητας του Νικηφόρου Βρεττάκου.

    Ο ποιητής της αγάπης, της ειρήνης, της ελληνικότητας και του ανθρωπισμού γεννήθηκε την πρωτοχρονιά του 1912 στις Κροκεές της Λακωνίας. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος έζησε τα πρώτα του χρόνια μαζί με τους γονείς και τα πέντε αδέλφια του σε ένα αγρόκτημα στην Πλούμιτσα. Μεγάλωσε  κοντά στην φύση και τον Ταΰγετο, που καθόρισε την αγάπη του για την ομορφιά της φύσης και την ποιητική του ιδιοσυγκρασία .

     Ως μαθητής στο Γύθειο και ως φοιτητής στην Νομική Σχολή της Αθήνας, ο Νικηφόρος Βρεττάκος αντιλήφθηκε τελικά ότι δεν τον γοητεύουν οι νόμοι, αλλά μόνο τα γράμματα.Εγκατέλειψε τις σπουδές του καθώς οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί για να τον στηρίξουν κι έπρεπε να αναζητήσει δουλειά. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως άφησε ποτέ του κάτω την πένα του.

 Στα τέλη της δεκαετίας του ’20 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή ενώ, όταν εκδόθηκε η δεύτερη, ο ίδιος ο Κωστής Παλαμάς δήλωσε  δημόσια πως θέλει να τον γνωρίσει.

     Από εκείνη την στιγμή, και μέσα σε δέκα χρόνια, η ζωή του έγινε ένα πεδίο διαρκούς μάχης: Ένας γάμος, το πρώτο του παιδί, ένα βιβλίο του στην πυρά από τη δικτατορία  της 4ης Αυγούστου, ο ελληνοϊταλικός πόλεμος στον οποίο υπηρέτησε  ενεργά και στην συνέχεια η συμμετοχή του στην  Αντίσταση, συνθέτουν το σκηνικό μιας πολυτάραχης, «θορυβώδους» δεκαετίας.

   Ο θόρυβος όμως δεν μπόρεσε να ανακόψει την έμπνευσή του, η οποία διοχετευόταν στους λυρικούς του στίχους, που εξυμνούσαν την ειρήνη, την αγάπη, την ελληνικότητα, και ενέπνεαν ταυτόχρονα και τους υπόλοιπους συναγωνιστές του κατά την Κατοχή.

   Κι ενώ, μεταπολεμικά, ήρθαν οι πρώτες διακρίσεις και τα τιμητικά βραβεία, άρχισαν  και οι διώξεις για τα πολιτικά του φρονήματα. Η μοίρα  συχνά του έπαιζε παράξενα παιχνίδια: ενώ λάμβανε  το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και τα ποιήματα του γνώριζαν διεθνή καταξίωση, στις αρχές της δεκαετίας του ’60 έμεινε  άνεργος. Το σπίτι του στην Πειραιά όπου ζούσε με την σύζυγό του κατεδαφίστηκε, και κατέληξε  να δουλεύει ως ιματιοφύλακας στο Εθνικό Θέατρο.

   Η δικτατορία των συνταγματαρχών το ’67  διέταξε την φυλάκιση του γιου του, Κώστα, και  οδήγησε στην αυτοεξορία του ίδιου στην Ελβετία, όπου συνέχισε  να συγγράφει και να γνωρίζει διεθνή αποθέωση .

 Μάλιστα προτάθηκε τέσσερις φορές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγο μετά την Μεταπολίτευση, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αγαπημένη του Πλούμιτσα στην Λακωνία ώσπου άφησε την τελευταία του πνοή.

   Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για τη ζωή του Νικηφόρου Βρεττάκου, στα ράφια της Βιβλιοθήκης μας σας περιμένει μια διασκευή της βιογραφίας του για παιδιά, από τη συγγραφέα και ανιψιά του, Αθηνά Μπίνιου.