◄ Πίσω

Ενότητα 8 - Χριστούγεννα

 

Χριστουγεννιάτικο δώρο

   Τα Χριστούγεννα για τον μικρό Άντι δεν είναι τόσο λαμπερά και χαρούμενα. Γιατί άραγε; Μα γιατί ο Άντι είναι πρόσφυγας. Και δεν είναι ο μόνος. Δυστυχώς πολλές φορές στην Ιστορία  άνθρωποι αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν, να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τους φίλους, τους συγγενε'ις, τις περουσίες τους. 

  Η Μικρασιατική καταστροφή και η ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε ήταν μια επώδυνη σελίδα στην ιστορία μας. Αντίστοιχα τραυματικά γεγονότα στην Ιστορία του 20ου αιώνα ήταν η μετακίνηση Γερμανών και Πολωνών μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο διαχωρισμός της Ινδία και η δημιουργία του Πακιστάν το 1947, η διχοτόμηση της Κύπρου το 1974.

  Το Μουσείο Μπενάκη διοργάνωσε μια έκθεση βασισμένη στις εμπειρίες και τις προσωπικές μαρτυρίες προσφύγων. Ο τίτλος της ήταν " Δυο φορές ξένοι ".Ο Λόγος ήταν ότι πολλοί από τους πρόσφυγες ένιω θαν τόσο ξένοι στην πατρίδα τους όσο και σ' εκείνη που ζήτησαν καταφύγιο.

   Στα πλαίσια της έκθεσης αυτής διαβάστηκε ένα πρωτότυπο παραμύθι που έφτιαξε η βραβευμένη Ελληνοβρετανίδα Anna Conomos.

      Το παραμύθι με τίτλο " Η Υπόσχεση " περιγράφει την ιστορία όχι μέσα από διπλωματικές συνθήκες και διακρατικές συμφωνίες αλλά μέσα από τα μάτια δυο αθώων παιδιώ. Η  Ελληνίδα Ευγενία και η Τουρκάλα Φάτιμα μας διηγούνται με το δικό τους αφοπλιστικό τρόπο τα γεγονότα που σημάδεψαν τόσο τις ζωές τους όσο και την Ιστορία δύο χωρών. Ακούστε τις. Κι αν δεν καταλαβαίνετε τα λόγια της Φάτιμα δεν πειράζει. Προσπαθήστε να νιώσετε τα  συναισθήματα της.

 

 

  Μπορείτε ακόμη να δανειστείτε από τη βιβλιοθήκη του σχολείου μας το βιβλίο του χρήστου Μπουλιώτη " το άγαλμα που κρύωνε " και να διαβάσετε την αληθινή ιστορία του μικρού " πρόσφυγα " που φιλοξενείτεια στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

 

 

 

 

 

 

 

  πηγή

 

"Αμέρική" :ένα τραγούδι για τον πόνο των Ελλήνων που αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν στην Αμερική

 


Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει,
που η θάλασσα δε δέχτηκε το χώμα του να βρέχει.
Παρόλα αυτά του ωκεανού, ξέρω, το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.
Α! και στην Αμερική, μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια τον Κωστή.
Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει,
που η θάλασσα δε δέχτηκε το χώμα του να βρέχει.
Παρόλα αυτά του ωκεανού, ξέρω, το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.
Α! και στην Αμερική, μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια τον Κωστή.

Τους βλέπω μπρος τα μάτια μου μες το παλιό βαπόρι
σα στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι.
Βουβές γυναίκες, άλαλες που δύναμη αναβλύζουν,
παιδάκια που δε νιώθουνε το δρόμο που βαδίζουν.
Α! Τα χρόνια τα παλιά, βαριά φορτία φεύγαν για την Αμέρικα.

Του Κατσαρού ανεμίζουνε τα κατσαρά μαλλιά του,
καθώς κοιτάζει αντίθετα προς τη γενέτειρά του.
Του φέρνει ο άνεμος στ΄αυτιά τραγούδια αγαπημένα,
τα παιξε στην κιθάρα του, τα δωσε και σε μένα.
Α! απ' την Αμερική, μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια τον Κωστή.

Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι,
θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι.
Άλλοι θάχουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν
και άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δεν θα σβήσουν.
Α! στην Αμερική Ελλάδα σαν αγριόχορτο φύτρωσες και κει.
Τους βλέπω μες τα μάτια μου μες το παλιό βαπόρι
σα στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι.