◄ Πίσω

Το πρώτο ελληνικό site για μπαμπάδες

 

Ο Σταύρος Σταυρινός είναι ένας "superdad"!

Ο δημιουργός του πρώτου ελληνικού site για μπαμπάδες μιλάει στο LIFO.gr, και μας δίνει το δικό του Τop 10 συμβουλών για νέους πατεράδες

 

  

 

φωτο: Στέφανος Τσακίρης

 

To πρώτο ελληνικό site για μπαμπάδες είναι γεγονός. Ο λόγος για το Superdad.gr, ένα χρήσιμο όσο και διασκεδαστικό site που ήρθε να καλύψει το κενό της ενημέρωσης των νέων πατεράδων, στον.. "μαμαδοκρατούμενο" κόσμο των αντίστοιχων site και blogs.  

 O εμπνευστής του superdad ονομάζεται Σταύρος Σταυρινός, είναι 35 ετών και έχει μια κόρη 16 μηνών. Προσπαθεί, αν μη τι άλλο, να γίνει ένας 'σούπερ μπαμπάς', αλλά όπως μας λέει και ο ίδιος έχει πολύ δρόμο μπροστά του, και υπάρχουν πολλά ακόμα να δουν τα μάτια του.

 

«Aπευθυνόμαστε στο μέλλοντα και νυν μπαμπά με ενημέρωση σε θέματα που μπορεί να απασχολήσουν τον ίδιο στην καθημερινότητά του και στον ρόλο ως πατέρα και σύζυγο»

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το site;

Λίγο πριν το τέλος του 2012 γεννήθηκε η κόρη μου, και μαζί με αυτήν και η ιδέα για τη δημιουργία ενός site για μπαμπάδες.  

Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι έλειπε περισσότερο στην online ενημέρωση των νέων πατεράδων;

Υπήρχε ένα κενό στο ελληνικό διαδίκτυο όσoν αφορά στην ενημέρωση του σύγχρονου πατέρα και στους ρόλους του - σε αντίθεση με μια πληθώρα ιστότοπων και ιστολογίων για τη μητέρα και τη μητρότητα. Αυτό το κενό θα προσπαθήσει να καλύψει το superdad.  

 

Το θέμα "παιδί" φαίνεται να απευθύνεται κυρίως στις νέες μαμάδες, ή μήπως πρόκειται για μία παρανόηση;

Παρανόηση σίγουρα δε μπορεί να το θεωρήσει κανείς εφόσον το θέμα παιδί είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μητρότητα. Ωστόσο, δε συμφωνώ απόλυτα καθώς το θέμα αφορά εξίσου και τους μπαμπάδες.

Είναι αλήθεια πως σήμερα που αλλάζει ριζικά ο ρόλος του άντρα στην κοινωνία και την οικογένεια, ο πατέρας δεν είναι μόνο αυτό που νόμιζαν και έκαναν οι παλαιότεροι. Το να παρέχουν δηλαδή τα προς το ζην και να θέτουν όρια και κανόνες με ευθύνη την τήρησή τους.

Ο σύγχρονος πατέρας όχι μόνο αναγνωρίζει τη σημαντικότητα του ρόλου του, είναι και πολύ περισσότερο εμπλεκόμενος στην ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών του μέσα από μια πιο ενεργή και διευρυμένη συμμετοχή στην καθημερινότητα της οικογένειας. Έτσι κι εμείς απευθυνόμαστε στο μέλλοντα και νυν μπαμπά με ενημέρωση σε θέματα που μπορεί να απασχολήσουν τον ίδιο στην καθημερινότητά του και στον ρόλο ως πατέρα και σύζυγο. Πραγματευόμαστε, επίσης, και θέματα που μπορεί να ενδιαφέρουν εξίσου και τους δύο γονείς, όπως για παράδειγμα θέματα υγείας και διατροφής, ιδέες για δημιουργικό παιχνίδι, προτάσεις για βιβλία και δραστηριότητες, κ.ά.  

 

Πιστεύεις ότι ακριβώς επειδή το θέμα των παιδιών φαίνεται να είναι μία περισσότερο "γυναικεία υπόθεση" οι άντρες και οι νέοι μπαμπάδες διστάζουν ή ντρέπονται να ζητήσουν συμβουλές ή να εκφράσουν τις απορίες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους;

Δεν θεωρώ ότι το θέμα των παιδιών είναι περισσότερο "γυναικεία υπόθεση", ωστόσο δυστυχώς συμφωνώ ότι μάλλον οι περισσότεροι άντρες είναι πιο διστακτικοί, χωρίς βέβαια να βγάζω και τον εαυτό μου απ' έξω.

 Άλλωστε αυτή η θεώρηση αποτέλεσε την απαρχή για το εγχείρημα superdad. Γιατί και εγώ ο ίδιος στην αρχή προτίμησα την ανώνυμη αναζήτηση στο διαδίκτυο από τα να στραφώ σε φίλους και γνωστούς για να ζητήσω συμβουλές, πόσο μάλλον να απευθυνθώ σε ειδικούς. Και ξεκίνησα να καταγράφω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου γιατί με αυτό τον τρόπο εξέφραζα τα συναισθήματά μου.

Είναι οι νέοι μπαμπάδες περισσότερο "παραγκωνισμένοι" λοιπόν σε αυτόν τον τομέα;

Το "παραγκωνισμένοι", αν και λίγο βαρύ, είναι κατά μία έννοια είναι αληθινό, τουλάχιστον για την αρχή της πατρότητας. Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι από τη στιγμή που μια γυναίκα μένει έγκυος, όλοι πέφτουν πάνω της με τα μούτρα και κανένας δεν ασχολείται με το πως νιώθει ο μέλλοντας πατέρας. Δε λέω ότι χρειαζόμαστε ντάντεμα, αλλά σε αντίθεση με τις γυναίκες οι άντρες χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να επεξεργαστούν τα δεδομένα και να συνειδητοποιήσουν τη νέα κατάσταση.

Και δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι γυναίκες πέρα από το αρχέγονο ένστικτο της μητρότητας προετοιμάζονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μέρα με τη μέρα και στο μυαλό και στο σώμα για να φιλοξενήσουν και εν συνεχεία να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Σε αντίθεση με το δικό μας σώμα και μυαλό που είναι παντελώς απροετοίμαστα. Το θέμα είναι ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε έτσι. Μετά όμως ένα εύλογο χρονικό διάστημα είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός το κατά πόσο θα συνεχίσει να νιώθει "παραγκωνισμένος" ή θα πάρει πρωτοβουλίες για να συμμετέχει πιο ενεργά.